Wydaje się, że piłka, klocki i pluszak, to proste zabawki. Z drugiej strony jednak to specyficzne pomoce naukowe dla dziecka. Warto je posiadać!

Niemowlę zabawki ogląda, ściska oraz wsuwa do ust. Każda z nich bowiem jest przecież odmienna w dotyku; piłki są chłodne i o gładkiej powierzchni, natomiast pluszaki są ciepłe oraz miękkie w dotyku oraz inaczej zachowa się; klocek stuka o powierzchnię, a piłka się toczy itd. Dzięki takim próbom dziecko gromadzi wiedzę nie tylko o przedmiotach, lecz również o świecie i prawach fizyki!

W sklepach jest masa zabawek tak bardzo nowoczesnych, że w zasadzie bawią się za malucha. Są wspaniałe, lecz jeszcze bardziej wspaniałe są te proste, pozostawiające właścicielowi pole do popisu. To one najbardziej właściwie stymulują dziecka inwencję. Klocki mogą być cegłami, z których da się wybudować wiele od łóżka po miasto, wysokimi obcasami dla modnej, produktami w sklepiku. Pluszowe miśki mogą być księżniczkami, albo lwem czy innym zwierzakiem. Należy pokazywać dziecku, jak można używać zabawek, lecz nie trzeba ingerować, kiedy czyni to w swój sposób.

Stopniowo maluch uczy się stosować zabawki bardziej celowo. Wie już, iż piłką czy klockiem można rzucić, lecz z piłek nie można zbudować wieży, a klocka nie można toczyć. Następny etap zaczyna się, gdy dziecko włącza do zabaw fantazję, a wtedy np. klocek może być autem.

Nierzadko rodzice popełniają wciąż ten sam błąd, iż zamiast uczyć nawyków malca od pierwszych chwil do pilnowania porządku, sprzątają sami. Oczywistym jest, że tak jest szybciej oraz prościej. Jednak gdy maluch podrasta i mama powie: Usprzątnij pokój, wówczas malec nawet nie wie od czego zacząć porządki.

W wygodnej sytuacji są te mamy, które zaczynają naukę porządku bardzo wcześnie. Jasne, że maluch pomiędzy pierwszym a 2-gim rokiem życia nie zauważa różnicy pomiędzy porządkiem a nieporządkiem, zatem nie należy liczyć na to, że poukłada wszystko równiutko na półce lub odkurzy pokój. Należy jednakże powoli wprowadzać troszkę dyscypliny w jego świat zabawek. Gdy kończy się zabawa misiami, odłożyć je należy wspólnie na miejsce, zanim weźmie się książeczkę czy wyjmie klocki, np. klocki lego. Im malec starszy, tym kwestie te bardziej się gmatwają.

Zasadniczo lepsze efekty od metody na krzyk przynosi cierpliwość, trochę perswazji, czasem podstęp. Najkorzystniej jest wtedy, gdy dziecko uczy się na swoich popełnionych błędach. Kiedy zamiast odłożyć na swoje miejsce rzuci w kąt ulubionego misia a potem z płaczem poszukuje go przed snem, to szybciej to zapamięta niż najlepszą pogadankę o skutkach bałaganiarstwa.

Powiedzenie maluchowi, aby posprzątało, gdy samemu pójdzie się np. gotować obiad jest gwarantem, iż po powrocie zastanie się taki sam nieład. Maluchy nie lubią same sprzątać. Można podzielić się pracą - malec chowa zabawki, np. samochodziki, a mama układa kredki. Można ścigać się, kto pierwszy sprzątnie. Każdy sposób jest dobry.

Obecnie każdy sklep z zabawkami ma w sprzedaży dużo różnorodnych zabawek, zatem problem rozrzuconych klocków, lalek, mebelków i kredek może narastać. Na opanowanie tego bałaganu polecić warto pudełka. Dzieci najprędzej a także najskuteczniej uczą się patrzą na rodziców. Jeżeli więc pomomo wszystkich starań problem ze sprzątaniem trwa nadal, trzeba przeanalizować swoje oraz partnera zachowanie.

Drewno - Powierzchnia drewna przeznaczona do wykończania powinna być równa, gładka i czysta, bez plam i przebić klejowych, pęcherzy żywicz­nych itd. Przygotowanie do wykończania obejmuje przede wszystkim, zaprawianie wad drewna (sęków, spękań itp.), szlifowanie, odżywiczanie, usuwanie przebić i plam klejowych oraz wybielanie drewna.
Drewno - Właściwe przygotowanie powierzchni drewna, zwłaszcza jej dokładne wyrównanie i wyszlifowanie, ma również zasadniczy wpływ na zmniejszenie zużycia materiałów malarsko-lakierniczych oraz na zmniejszenie pracochłonności operacji wykończeniowych.
Drewno - Po obróbce struganiem i cykłinowaniu poddaje się po­wierzchnię szlifowaniu. Celem szlifowania jest całkowite wyrównanie powierzchni. Powierzchnie przeznaczone do wykańczania (zwłaszcza prze­zroczystego) należy szlifować dwukrotnie, stosując międzyoperacyjne zwilżanie powierzchni. Do szlifowania wstępnego stosować należy papier ścierny o uziarnieniu 100 i 150.
Drewno - Duże płaszczyzny najlepiej szlifować na szlifierkach taśmowych; do płaszczyzn mniej­szych profilowanych stosować można szlifierki tarczowe lub szlifowanie ręczne. Na wyrobach przeznaczonych do wykańczania przezroczystego na połysk powtórne szlifowanie stosuje się najczęściej po wybielaniu drewna.
Drewno - Zaprawianie wad drewna przeprowadza się przez stosowanie wstawek w postaci korków wklejanych w otwory powstałe po usunięciu miejsc wadliwych albo listewek wstawianych w szczeliny. Drewno w produkcji maso­wej zaprawianie sęków korkami wykonuje się na specjalnych maszy­nach, tzw. sękarkach. Wstawki powinny być dokładnie dopasowane.
Drewno - Drewno gatunków iglastych przeznaczone do wykańcza­nia należy przed właściwym wykańczaniem poddać zabiegowi usuwa­nia żywicy. Drewno - Usuwanie żywicy, która występuje na powierzchni drewna, wykonuje się przez zeskrobanie. Dokładne usunięcie żywicy uzyskać można przez zmywanie powierzchni drewna specjalnymi roztworami (rozpuszczalnikami lub mieszaninami zmydlającymi).
Drewno - Szlifuje się zawsze wzdłuż włókien, w celu uniknięcia powstawania rys. Po wstępnym szlifowaniu powierz­chnię zwilża się ciepłą wodą lub słabym roztworem kleju glutynowego. Po całkowitym wyschnięciu powierzchni, szlifuje się ją ponownie papie­rem ściernym o drobniejszym uziarnieniu — 200—240. Szlifowanie na­leży wykonywać stosując docisk klockiem szlifierskim.
Drewno - Przebieg włókien we wstawkach powinien być zgodny z przebiegiem włókien na powierzchni wyrobu. Należy zwracać szczególną uwagę na wilgotność drewna używanego na wstawki; w przypadku użycia drewna nie wysuszonego, przy wysychaniu powstają szczeliny na obwodzie wsta­wek. Drewno Przy zaprawianiu powierzchni przeznaczonych do wykańczania przezroczystego zwracać należy uwagę także na to, aby rysunek drewna wstawki był uzupełnieniem rysunku całej powierzchni.