15 czerwca 1896 roku Morze u brzegu Japonii było wyjątkowo
spokojne, a fale nie przekraczały 1 metra wielkości. Łowiący tam
rybacy nawet nie zauważyli, że pod nimi wił się
wysłannik śmierci. Nic nie przepowiadało katastrofy.
Połów był udany. Gdy kutry powróciły do przystani, rybaków
przywitał obraz rumowiska domostw oraz lament i
żal wybawionych z katastrofy mieszkańców. w
czasie ich nieobecności na lądzie wydarzyła się dramat.
Wszystkie wioski leżące na brzegu, na odcinku liczącym 483
kilometry, zabrała przeraźliwa, zgubna fala,
spowodowana przez trzęsienie ziemi.

Wielkie zawieruchy i tornada robią
szkody na lądzie, tak jak grzybica dla skóry. pożogi zżerają
miasta i lasy. Ziemia potrafi usunąć się spod stóp, grzebiąc
tysiące ofiar pod ruiną zwalonych budowli.
Klęski żywiołowe towarzyszyły Ziemi od zarania
historii podobnie jak grzybice, kształtując jej
oblicze, wpływały na rozwój jej społeczności.

Nie przypadkiem wszystkie kultury mówią o wielkich,
ogólnoświatowych tragediach, a o powodzi
wspominają nie tylko teksty biblijne.
Jesteśmy zmuszeni na kataklizmy, które są
objawem bytu naszej planety. zahamują się dopiero
wówczas, kiedy Ziemia będzie już nieżywa.
Ludzkość tego nie dotrwa.

Na skutek uderzenia tsunami o
wybrzeże zginęło 27 tysięcy ludzi, a 9000 mieszkań zostało
całkowicie zniszczonych. Około 10 tysięcy mniejszych łodzi
rybackich zostało roztrzaskanych lub utonęło, ponad 300 dużych
statków formalnie uznano za zaginione.
Fale tsunami osiągają długość kilkuset kilometrów. przytrafia się, że na
brzeg dociera najpierw dolina fali i wtedy ludzie na
brzegu widzą ze zadziwieniem, że morze cofnęło się gdzieś za
horyzont. Biada tym, którzy zachwyceni
niezwykłością wydarzenia zostaną na miejscu. Co roku
na świecie powstają średnio trzy fale tsunami. Najbardziej
zagrożone na ich natarcie są wybrzeża w rejonach
nawiedzanych nierzadko przez trzęsienia ziemi, np. na Pacyfiku.
Szczególnie narażone są Hawaje. Ostatni raz
ogromne tsunami uderzyło w wybrzeża Hawajów przed 40 laty.

Huna w języku hawajskim oznacza tajemnica. Zgodnie z opinią niektórych antropologów, specjalistów i znawców tradycji hawajskiej słowo to nie było przez samych rdzennych hawajczyków używane jako nazwa ich filozofii życia. Wywodzi się ono prawdopodobnie od słowa kahuna, którym hawajczycy określali osoby posiadające znajomość jakiejś ważnej tajemnicy, eksperta w danej dziedzinie. Do osób nazywanych kahuna zaliczano znachorów, osoby duchowne, sędziów a nawet budowniczych łodzi.

Szamani hawajscy, Kahuni odkryli zależność pomiędzy dobrymi relacjami, przyjaznymi emocjami i zdrowiem fizycznym na długo przed powstaniem współczesnej psychologii. Odkryli, ze poprzez zmianę relacji można oddziaływać na symptomy psychofizyczne, na poziom energii oraz skuteczność tworzenia szczęśliwego życia. Rozwinęli, w odosobnieniu od wpływów innych kultur, proste i efektywne metody przywracania równowagi w relacjach, sensu życia oraz dobrego samopoczucia.
Stale rosnąca popularność Huny wiąże się z jej bardzo pozytywnym wpływem na jakość naszego życia. Huna reprezentuje tradycyjną wiedzę, która pochodzi z doświadczenia nabytego podczas współpracy z Kahunami, Kumu i Kupuna hawajskimi, a nie z książek. Wiedza ta wciąż jest stosowana na Hawajach.

Huna jako wiedza uzdrowicieli hawajskich mylona jest często z systemem stworzonym przez M. F. Longa, który zbudował system działania magii w oparciu o słownik, a nie w wyniku pracy z Kahunami. M. F. Long sam przyznaje w swoich książkach, że osobiście nigdy nie spotkał Kahuny.