Starożytny molossus to przodek wszystkich psów walczących, najpierw tych szczutych na byki, które później skrzyżowano z terierami do łapania szczurów, polowań na borsuki i walki psów. Przez wiele lat określenie “pit buli” nada­wano wszystkim psom walczącym na arenach. UKC najpierw zarejestrowało wszystkie te ra­sy, a potem ustaliło regulamin walki psów. Pit Bulls są wciąż zarejestrowane w UKC, ale walki psów, jako nielegalne, odbywają się “w podziemiu”, bez akceptacji Kennel Klubu. Za­równo AKC, jak i UKC zakazują i właścicie­lom, i psom udziału w psich walkach, a stare “blizny z walki” są niedopuszczalne na wystawach. Chociaż obrońcy walk twierdzą, że więk­szość pojedynków kończy się po kilku minutach i niewiele psów rasy yorkshire terrier ginie, to, według ocen Komisji do Spraw Opieki i Kontroli nad Zwierzętami z Chica­go, 1500 czworonogów rocznie traci życie w wyni­ku ran odniesionych na ringu. Ten wątpliwej jakości sport przyciąga hazardzistów. W czasie jednej tylko obławy aresztowano 20 osób, u któ­rych znaleziono 500000 dolarów oraz nielegalną broń i narkotyki. Z powodu instynktownej wrogości Pit Bulla w stosunku do innych zwierząt założono, że będzie on atakował ludzi - musiały mieć własne legowiska dla psów. Niektórzy hodowcy wyszuki­wali agresywne zwierzęta i rozniecali tę agresję. Rasa miała fatalną prasę, a uczciwi i prawi hodowcy Pit Bulla zapłacili za to wraz ze swoimi psami, ponieważ w kilku stanach zakazano hodo­wli tej rasy. Inne psy także umieszczono na liście “najbardziej poszukiwanych”. Jak większość psów, szczególnie tych, które pierwotnie hodowano dla agresywnych celów, powinno się kupować yorka od odpowiedzialnych hodowców, wybierać szczenięta po zrównoważonych pod względem temperamentu rodzicach, przyzwyczajane do ludzi od małego oraz prawidłowo szkolone.